Tło historyczne

Oryginalna rycina niemiecka przedstawiająca żołnierza 7 Regimentu

W skład PRO wchodzi także grupa rekonstrukcyjna odtwarzająca tradycje oddziału wojsk z okresu I Rzeczpospolitej, związanego z regionem wielkopolskim i Poznaniem. Wybór padł na 7 Regiment Pieszy szefostwa Potockiego starosty szczerzeckiego, ponieważ tenże regiment jako jedyny  poza 2 Brygadą Artylerii, stacjonował przez pewien czas w Poznaniu.

Rys historyczny 7 Regimentu Pieszego szefostwa Potockiego starosty szczerzeckiego:

7 Regiment Pieszy powstał w 1776 roku, wskutek spieszenia regimentu dragonii. Jego status przez pewien czas nie był pewny, czy będzie zalążkiem regimentu pieszego, czy też pułkiem straży przedniej. Zwyciężyła koncepcja regimentu pieszego, choć długo nazywany był “Regimentem Spieszonym Dragonów”.

Pierwszym szefem został Jan Potocki starosta szczerzecki. W roku 1778 przekazany został w szefostwo staroście szczerzeckiemu Piotrowi Franciszkowi Potockiemu. W roku 1793 szefostwo przejął Kajetan Miączyński.

Dowódcami regimentu byli kolejno pułkownicy:  Robert de Tayler (1780-1787), Michał Zawisza (1789-1794).

Przez większą część swej historii nosił numer 7. W latach 1790-1794 kilkakrotnie zmieniał numer na 8 i 9,
by powrócić do swego numeru pierwotnego.  Podczas insurekcji kościuszkowskiej nosił nr 7.

Stan osobowy wynosił  1350 ludzi.

7 Regiment Pieszy Koronny szefostwa starosty szczyrzeckiego Piotra Franciszka Potockiego uczestniczył w roku 1792 w  wojnie polsko-rosyjskiej toczonej w obronie Konstytucji 3 Maja (bitwa pod Zieleńcami
(17 czerwiec 1792). Regiment brał również udział w większości bitew i potyczek, w trakcie Insurekcji Kościuszkowskiej : Racławice (4 kwietnia 1794), Szczekociny (6 czerwca 1794), Gołków,
Raszyn (9-10 lipca1794).

barwy pułkowe: Mundur ciemnogranatowy kroju polskiego, wyłogi niebieskie, guziki złote. 

Grupa rekonstrukcyjna przy Poznańskim Regimencie Odprzodowym zajmuje się rekonstrukcją wojskową z czasów I Rzeczpospolitej, czyli pierwszej zawodowej armii polskiej.

Zaczątek tej armii został stworzony w roku 1776, poprzez reformę dotychczasowych wojsk Polskich i Litewskich. Reformę tą, na polecenie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, wprowadzał w życie Jan Chrzciciel Konarzewski będący szefem Królewskiej Kancelarii Wojskowej. Jej zadaniem było unowocześnienie wojska, które w swej strukturze tkwiło jeszcze w XVI i XVII wieku i nie przystawało do wymogów armii ówczesnych czasów.

 

Głównymi elementami reformy wojska były:

  • Podział wojska na dywizje.
  • Likwidacja chorągwi pancernych i husarii, a w ich miejsce powołanie Brygad Kawalerii Narodowej.
  • Likwidacja chorągwi lekkich i zastąpienie ich pułkami straży przedniej i regimentami pieszymi.
  • Zwiększono kontrolę nad dowódcami
  • Wprowadzenie jednolitego umundurowania i uzbrojenia
  • Wprowadzenie komendy w języku polskim
  • Wprowadzono pułkowych kwatermistrzów  w regimentach, pułkach i brygadach kawalerii narodowej.
  • Doprowadzono do regularnej wypłaty żołdu.
  • Gromadzenie  środków na budowę koszar w Warszawie.
  • Zwiększenie liczby wojska z 14 tysięcy w roku 1776,  do 18,5 tysiąca w roku 1788.

    Proporzec PRO

Zapoczątkowane reformy zaakceptował i rozwinął sejm czteroletni. Już 20 października 1788 roku sejm przez aklamację przyjął projekt złożony przez wojewodę sieradzkiego Michała Walewskiego, zwiększenia liczebności wojska do 100 tysięcy. 3 listopada 1788 roku sejm powołał Komisję Wojskową Obojga Narodów, która zajęła się dalszą reformą armii.

Zaczął obowiązywać następujący podział rodzajów wojsk w armii:

  • Piechota sformowana w regimenty piesze (dwa do trzech batalionów, po cztery kompanie w każdym batalionie).
  • Jazda sformowana w brygady kawalerii narodowej i pułki straży przedniej.
  • Artyleria (z podziałem na pięć brygad po trzy kompanie).
  • Wojska techniczne ( korpus inżynierów: saperów, minerów i pontonierów).

Nowa była również struktura organizacyjna armii:

  • Sformowano cztery dywizje w Koronie ( Dywizja Małopolska, Dywizja Wielkopolska, Dywizja Wołyńsko-Podolska, Dywizja Bracławsko-Kijowska) i dwie dywizje na Litwie.
  • Każda dywizja miała się składać z dwóch brygad kawalerii narodowej, jednego do dwóch pułków straży przedniej, trzech do pięciu regimentów pieszych oraz brygady artylerii.

W skład Dywizji Wielkopolskiej wchodziły następujące jednostki:

  • 1 Regiment Pieszy szefostwa Ożarowskiego

    Obóz przed bitwą…

  • 6 Regiment Pieszy szefostwa Brodowskiego
  • 7 Regiment Pieszy szefostwa Potockiego
  • 9 Regiment Pieszy szefostwa Raczyńskiego
  • 1 Wielkopolska Brygada Kawalerii Narodowej
    (od 1792 roku dowodził nią Antoni Madaliński)
  • 2 Wielkopolska Brygada kawalerii Narodowej
    2 Brygada Artylerii

Prezentuj… broń!